Zij liep door de heilige zon,
O zo mooi, maar telkens elke keer stom.
De bloemen luisterden naar haar voetstappen,
Maar wisten dat zij niet verder kon.
Keer op keer, klom zij de berg vol geluk,
Toen zij opeens haar hoedje schrok.
Een laag vol eeuwige sneeuw,
Waar daar een hart verschrikkend gil.
Kan ik dit ooit bereiken of overleven?
Ja, dus dan moet je nooit opgeven.
Dit gedicht is ingezonden door Jessica
Printbare versie
Dit gedicht verzenden naar een vriend(in)
Hierboven kun je dit gedicht een waardering geven. Het aantal punten loopt van 1 tot 10, waarbij 1 heel slecht is en 10 heel goed. Klik je op stemmen, dan wordt je stem verzonden en ga je naar het volgende gedicht.
Volgende gedicht: Dode roosVorige gedicht: JHJHJLJJKHJKGJKHJKHJKHKJHKJHKJH JK